اگر چه در دل من قـصه‌ها فـراوان است            ولی چه سود و چه حاصل، که دشمنِ جان است

سروده ها واشعار

از همزه تا ياء
ازهمزه اميد، اگر شد تهى دلَت         بى شك به در رود، فرح از كاج منزلت
از باى بهره، گر نشود عمر بهره‏ور        اندر بهار خويش نبينى تو برگ وبر
از پاى پاكدامنيت گر پيام نيست        شمشير نفسِ بدگُهرت، در نيام نيست
از تاى تابشِ مهت ار نيست روشنى        در سرزمين بازِ دلت، نيست گلشنى
از ثاى ثروت وثمرت گر نشد ثبات        چونان به حجله‏گاه كرامت چشى نبات؟
از جيم جود وبخشش اگر گشته‏اى جدا        از جذبه صفاى وجودت شدى رها
از خاى خدعه گر نشود پاك، صفح دل         خرمهره را به مهره زند طعنه بى خجل
از دال دام اگر سخنت، دامگه نساخت        در آستان فيض دلت، كژدمى نتافت
از ذال ذوق اگر خبرت نيست ذر جهان        تاج ذكاوتت نشود پهنه عيان
از راى رأفت ار نشوى رهگشا به خلق        در ابر بى بخار دلت، نيست رعد وبرق
از سين سوز اگر به سعادت نهى اميد        سيماى بختِ پهنه كارت، دهد نويد
از شين شادى و شعفت گر نشد شعار        شبرنگ تيره بختى وغمت آيد، تو را كنار
از صاد صدق اگر ندمد فجر راستى         در خانه زادِ عشق، ملام است وكاستى
از ضاد ضيف وكار ضيافت، شبانه روز        خود را به ذامن كرَمِ انبيا بدوز
از طاى طاعت وطلب همت وشرف         چيزى طلب نما كه شود گوهر صدف
از ظاى ظلمت دل غافل، ظفر مجوى        از ظنّ خويش در پس مردم، سخن مگوى
از عين عجز وناله، عبث مى‏برى اميد        باكار نيك، طالع بختت شود پديد
از غين غبطه، غنچه دانش، بها ببخش        غمخانه را به فيض نيايش صفا ببخش
از فاى فخر وشرح فضائل به حال خويش        پروا كن اى عزيز، كه بينى جمال خويش
از قاف قلب خويش بدر كن قباى رَشك        دل را بها ببخش ز دُر قطره‏هاى اشك
از كاف كبر وراه كج وكرده خلاف         برتاب وكوى حضرت مولى بكن طواف
از گاف گريه، پهنه دل را بهار بخش        اين گلستان به آب ديده، كمى اعتبار بخش
از لام لعل، مهر ولطافت نظاره كن        دورى گزين زلغو ولذت آنى كناره كن
از ميم معرفت اگرت نيست دانشى         مى‏دان يقين كه در قدرت نيست زايشى
از نون نام، نور الهى نچين اميد        كى نور حق به منزل دونان شود پديد؟
از واو وام ودام عوام اجتناب كن        از بهرِ حُسن كار،بغايت شتاب كن
از هاى هاى‏وهوىِ خسان هيچ غم مدار        هر چند فربه گشته از اين چرخ كج مدار
ازياى يادِحق مشو غافل به هيچ روى        ياد خدا هميشه به هر جابجو بجوى

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

مختصری از ما

دكتر مصطفى شيروى خوزانی، متولد خمینی شهر اصفهان، تاریخ 1337خورشیدی، داراى مدرك دکترای زبان و ادبيات عربى از دانشگاه تهران. دانشیار و عضو هیأت علمی دانشگاه قم ، با سابقه دروس حوزوى: منطق ، فلسفه و چندین سال دروس خارج فقه و اصول.